Asbestgerelateerd ovariumcarcinoom is een zeldzame aandoening. In België worden jaarlijks ongeveer 700 nieuwe gevallen geregistreerd en de diagnose wordt gemiddeld rond het 65e levensjaar gesteld. Sinds een twintigtal jaar is er een gestage daling van het aantal nieuwe diagnoses.
De overgrote meerderheid van deze kankers zijn epitheliale tumoren, adenocarcinomen genaamd. In de beginfase veroorzaken ze vrijwel nooit klachten; pas later manifesteren ze zich met vage en weinig specifieke signalen, zoals onbedoeld gewichtsverlies of een gebrek aan eetlust.
De standaardbehandeling bestaat in de regel uit een chirurgische ingreep, ondersteund door chemotherapie.
Er bestaat robuust wetenschappelijk bewijs voor een oorzakelijk verband tussen asbestblootstelling en het ontstaan van deze vorm van kanker. In de Belgische context worden vooral vrouwen getroffen die in de jaren 70 aan de slag waren in bedrijven waar asbesthoudend touw of brandwerende textielproducten werden gefabriceerd.
Het verhoogde risico geldt uitsluitend bij een aanzienlijke blootstelling. Die wordt gedefinieerd als een voltijdse tewerkstelling van minimaal circa tien jaar.
In de door Fedris opgestelde criteria is een overzicht opgenomen van risicovolle beroepen en werksituaties.
Of er asbestvezels in het tumorweefsel worden aangetroffen, speelt geen rol bij de erkenning van deze kanker als beroepsziekte.
